Recensie: “De Ravenjongens” – Maggie Stiefvater

Blue Sargent is de enige in haar familie zonder spirituele gaven. Haar moeder en tantes zijn helderziend en kunnen de zielen zien van degenen die gaan sterven. Tot Blue een ziel van een jongen ziet, die haar aanspreekt. Het blijkt Gansey te zijn. Eén van de rijke studenten op de lokale privéschool Aglionby. De jongens van Aglionby worden ook wel de “ravenjongens” genoemd en ze hebben de reputatie problemen te veroorzaken. Echter, Blue en de ravenjongens raken steeds meer verbonden in de sinistere wereld die zij openen. En dan is er nog de voorspelling die Blue haar hele leven bij zich draagt: Blue zal haar ware liefde vermoorden.

Wat een uniek boek heeft Maggie Stiefvater geschreven.

Alles, behalve “gewoontjes”

De Ravenjongens is een boek waarin het dagelijkse leven bruist van de spiritualiteit en magie. Deze onderwerpen matchen zo feilloos met elkaar in het boek dat ik tijdens het lezen wel eens vergat hoe wonderlijk het verhaal eigenlijk is. Stiefvater heeft haar letters tot gouddraad verweven, zo subtiel vloeien de thema’s in elkaar over. In sommige young adult boeken – en nu ik dit boek heb gelezen zal ik dit wellicht nog wat vaker ervaren – voelt het alsof het magische over het dagelijkse leven wordt “geplakt”. Bij Maggie Stiefvater is dat niet zo. Het leest alsof het “gewoontjes”, “makkelijk” en “logisch” is. Een boek, waarin het geen moment in je opkomt om in twijfel te trekken welke magische praktijken de auteur beschrijft.

Alles, behalve stereotype personages

Ik word enthousiast van Stiefvaters personages. Ze zijn eigenzinnig en staan ver af van de vele stereotype personages die we kennen. Ik verwachtte niet dat vier vrienden en Ravenjongens – rijke, slimme jongens op een eliteschool – op zoek zijn naar de dode koning Glendower. Ze geloven dat hij ergens “slaapt” in de heuvels op een leylijn. Toch klopt alles. De manier waarop de vier jongens – en later met Blue erbij – empirisch onderzoek doen, de humor en het sarcasme onderling. Ook de persoonlijke problemen van ieder van hen passen bij de personages en het verhaal. Gansey streeft naar perfectie en heeft verbazingwekkende communicatieve skills die je verwacht van een jongere die opgegroeid is in een rijk gezin om alles te bewerkstelligen wat hij nodig heeft. Toch is hij daar niet trots op en probeert hij het anders te doen. Ronans koude karakter heeft alles te maken met de schokkende dood van zijn ouders. Adam leeft in een woonwagenkamp en hij wordt mishandelt door zijn vader. Noah eet en slaapt niet. En Blue voelt zich het zwarte schaap van haar familie. Een bijzondere combinatie die precies voor elkaar gemaakt is. Stiefvater geeft vriendschap en alle plezier en lasten die daarbij horen een centrale plek in haar verhaal.

Alles, behalve doorzichtig

Het verbaast mij dat Stiefvater bleef verrassen met plottwisten. De waarheid ligt open bloot om ontdekt te worden, maar toch wordt deze pas hoofdstukken verder zichtbaar. Je leest het, maar je ziet het pas wanneer de schrijfster dat wil. Stiefvater heeft een plek gecreëerd, waarin zij bepaalt wanneer de lezer loopt. Dat is pas regie hebben over je eigen verhaal. 

Ik kijk uit naar het tweede deel De dromendieven. De limited edition Nederlandse vertaling komt uit in februari met een cover die goed past bij het eerder verschenen eerste boek uit deze serie. In dit boek zullen Ronans geheimen aan het licht komen. Uiteraard kon “Kettingzaag” (de babyraaf uit Ronans dromen) niet ontbreken op het boekblok. Ik zou zeggen: je hebt nog even de tijd om het eerste deel te lezen. Je krijgt er geen spijt van.

Recensie geschreven door Tilana Akker