Recensie – ‘Butcher & Blackbird’ – Brynne Weaver

Hoe uniek is dit? Een boek over twee seriemoordenaars die seriemoordenaars om het leven brengen. De twee seriemoordenaars komen elkaar tegen als één van hen in een benarde situatie terecht komt. Sloane en Rowan vinden elkaar in hun inktzwarte fantasieën en hun passie voor de duisternis. Ze besluiten om wedstrijden te houden: wie als eerst een seriemoordenaar om zeep helpt, wint de wedstrijd. Er ontstaat meer dan alleen vriendschap als Sloane en Rowan beseffen dat ze elkaar – zelfs na het onder ogen komen van elkaars monsterlijke kanten – nooit in de steek zullen laten.

Het boek is een lust voor het oog. De zijkanten van het boek zijn bedrukt met raven, botten, zagen en bijlen in de kleuren zwart met roze. Heel toepasselijk: duisternis en passie zijn de kernwoorden voor dit boek. Daarnaast hebben Sloane en Rowan hun eigen grimmige zwart-witte titelpaginatekening. Een raaf en een mes. Een krachtige ondersteuning van het verhaal.

En dan over het verhaal gesproken… Ik weet zeker dat Brynne Weaver je gaat verbazen met dit boek! Het is een verhaal vol waanzin en passie en het leest weg alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dan doen goede auteurs. Het maakt niet uit wat voor wereld ze scheppen. Ze nemen de lezers met gemak mee naar waar zij willen.

Dodelijke passie

De naam van de trilogie is niet verzonnen. De personages Sloane en Rowan zijn enorm pakkend geschreven en de chemie tussen hen gloeit van de bladzijden. Ik heb meerdere malen hardop gelachen om de personages. De humor is messcherp. Ik verwacht dat de mobiele gesprekken (die af en aan in het boek voorkomen) ook veel lezers zullen aanspreken. Ik vind dat het wel een boek is voor new adult lezers, aangezien er best wat gedetailleerde spicy tafereeltjes in het boek plaatsvinden. Dit is echt een boek voor “friends-to-lovers-dark-romantic” lezers.

Lugubere details rollen over de bladzijden

Dit boek is niet voor mensen met een zwakke maag… Iets met een gat in het linkeroogkas dat altijd een beetje vuil blijft…. (Rowans woorden).

Weaver laat geen detail achterwege in haar moordbeschrijvingen. En ze weet altijd te verassen met plottwisten die ik niet zag aankomen. Ze weet de seriemoordenaars (waarop Sloane en Rowan jagen) te verstoppen tussen de pagina’s tot het juiste moment. Ook thrillerliefhebbers kunnen van dit boek smullen. Daarnaast passen de moorden bij de persoonlijkheden van de personages. Rowan weet precies hoe hij met keukengerei moet omgaan (hij is immers in het “normale” leven een kok) en Sloane maakt bizarre webben waarin ze de slachtoffers verwerkt (om de politie te laten zien hoeveel moorden de desbetreffende seriemoordenaar heeft gepleegd en waar dit heeft plaatsgevonden).

Het einde vraagt om meer!

De laatste vijftig bladzijden van het verhaal dacht ik dat het boek bijna uit was. Dat klopte ook, maar niet omdat het nog slechts vijftig pagina’s waren. Onverwachts kwam ik in spannende actie terecht en zat ik op het puntje van mijn stoel. Door het sterke einde blijft het boek hangen. Ik kan niet wachten op de volgende delen!

Heel af en toe zie ik een raaf… en dan ben ik niet bang dat ze mijn ogen uitsteekt. Nee, want ik weet dat ze ogen eruit PLUKT. Als een dame.