Recensie: “The whispering night” – Susan Dennard

Het leven lijkt Winnie eindelijk toe te lachen: de luminaries zijn gestopt met het opjagen van de weerwolf die in het bos rondwaart. Erica en Winnie zijn weer een soort van vrienden en ze weet eindelijk precies hoe alles zit tussen haar en Jay. Alles lijkt eindelijk te zijn zoals het moet zijn, maar juist wanneer Winnie langzaam een beetje begint te geloven dat dit haar nieuwe normaal is, arriveert er een gast die alles kan vernietigen waar Winnie zo hard voor heeft gewerkt.

Luminaries van over de gehele wereld zijn onderweg naar Hemlock Falls, voor de jaarlijkse Nightmare Masquerade, een feest van een week lang, dat alles viert wat het inhoud om Luminary te zijn. Winnie moet de grote attractie worden van deze week, ze wordt aangekleed en rondgeparadeerd als de grote held, terwijl ze probeert ondertussen de zoektocht naar de waarheid rondom haar vader voort te zetten en het geheim van Jay te beschermen.

Al snel blijkt dat zich onder de luminaries ook ongewenste gasten ophouden: Diana’s, de gezworen vijanden van de luminaries. Een van hen confronteerd Winnie en geeft haar een haast onmogelijke opdracht die alles in gevaar brengt wat Winnie zo lief is.

In vergelijking met de eerste twee boeken van de serie heeft dit boek het tempo er enorm in, trage scenes komen eigenlijk nauwelijks voor. Een aantal van de wendingen in het verhaal zijn voor de oplettende lezer al snel te raden en in te vullen, maar het boek bevat genoeg onverwachte plottwists en momenten die de lezer nieuwsgierig houden naar hoe dit ooit nog goed moet gaan komen.

The whispering night is het derde en laatste boek in de Luminaries serie van Susan Dennard. Een waardig en intens slot voor de rollercoaster die deze serie is.