Recensie: ‘Two Twisted Crowns’ – Rachel Gillig

Eeuwenlang hebben mensen gezocht naar een manier om de magische mist die het koninkrijk bedreigd, op te heffen. Nu, na jaren van werk, staan ​​Elspeth, Ravyn en hun metgezellen op het punt om eindelijk de twaalf Providence Cards bijeen te brengen en daarmee de vloek te verbreken. Om de laatste kaart te bemachtigen moeten onze helden zich wagen in het hart van het kwaad: het vervloekte bos, om een deal te sluiten met de Geest van het Woud. Een deal die hen alles kan kosten wat hen dierbaar is.

Two Twisted Crowns is het vervolg op One Dark Window, waarin een zeer uitgebreide en solide basis werd gelegd voor het verhaal. In vergelijking tot dit tweede deel was One Dark Window eigenlijk een beetje middelmatig, door het slome tempo in het eerste gedeelte van dat boek en de vele uitleg. Two Twisted Crowns zit vol actie, en het is belangrijk te bedenken dat dat alleen mogelijk is door de opbouw van One Dark Window. Doordat je als lezer het verhaal enorm goed door hebt, juist omdat er zoveel is uitgelegd, leest Two Twisted Crowns enorm goed weg!

Waar One Dark Window volledig werd verteld vanuit de persoon van Elspeth, bekijken we in Two Twisted Crowns het verhaal vanuit vier van de personages uit de boeken. Dit beperkt de focus op Elspeth en geeft de lezer de mogelijkheid om langzaam verliefd te worden op de andere personages die een hoofdrol spelen in dit verhaal.

Terwijl Elspeth, Ravyn en de anderen het vervloekte bos in trekken om de laatste kaart te vinden, blijft kroonprins Elm (waarvan we in dit tweede boek veel meer zien en te weten komen dan in het eerste boek, onder andere omdat hij een van de POV’s is) achter op het kasteel. Hier krijgt Elm te maken met de intriges van het hof en moet hij zich verdedigen tegen gevaren die zich veel dichterbij blijken te bevinden dan vooraf gedacht. Vanaf deze opsplitsing volgt het verhaal twee verhaallijnen: de een raadselachtig, mysterieus en vol van spanning en de ander die eigenlijk voornamelijk focust op koninklijke feesten en plots die worden gesmeed aan het hof. De lezer wordt meermaals heen en weer gesmeten van de ene naar de andere verhaallijn, maar tegelijkertijd zorgt dat ook wel voor een aantal mini-cliffhangers.

Gillig weet in Two Twisted Crowns de aandacht van de lezer goed vast te houden, juist door de twee verschillende verhaallijnen: door de opbouw van het verhaal ben je constant benieuwd wat er in de andere verhaallijn staat te gebeuren.

Aan het einde van het boek komen de verhaallijnen bij elkaar in een daadwerkelijk fantastische finale vol gevaar, emoties, waarbij de hoofdpersonages alles kunnen verliezen dat hen dierbaar is….

Two Twisted Crowns is een zeer waardige afsluiting van dit avontuur en van deze duologie.