Recensie: Fairy Tale – Stephen King

Stel je voor: je belandt in een andere wereld in de schuur van de chagrijnige oude man die vlakbij je woont. In deze wereld vind je overeenkomsten met sprookjes als Rumpelstiltskin, The Wizard of Oz en Jack and the Beanstalk. Maar eigenlijk is er niks sprookjesachtig aan en het is alsof je in een rare droom beland bent. Dit overkomt Charlie in het boek Fairy Tale van Stephen King.

Charlie Reade woont samen met zijn vader, die eerder verslaafd was aan alcohol maar inmiddels is afgekickt. De moeder van Charlie is op vroege leeftijd overleden. Charlie is zeventien wanneer hij de chagrijnige kluizenaar Howard Bowditch en zijn herdershond Radar leert kennen. De relatie tussen Charlie en Howard wordt sterk en Radar blijkt toch niet zo eng te zijn als iedereen zegt. Charlie begint Howard te helpen met klusjes in het huis, nadat Howard ziek wordt. Achter het huis van Howard staat een schuur, waar steeds vreemdere geluiden uitkomen. Wanneer Howard sterft en Charlie Radar als zijn hond adopteert, gaat hij op onderzoek uit naar wat er in de schuur afspeelt. Het blijkt een poort te zijn naar een andere wereld: “The Other”.

Fairy Tale is niet het soort horror verhaal wat je gewend bent van meneer King. Natuurlijk komen er spannende onderdelen naar voren waardoor je niet kan stoppen met lezen, maar het valt voor mij toch echt in de categorie fantasy. Zo zijn er pratende paarden, zeemeerminnen en kwaadaardige monsters. Aan het begin van elk hoofdstuk zijn er illustraties en korte, losse woorden die vertellen wat er in het hoofdstuk gaat gebeuren.

Het verhaal wordt in de ik-vorm verteld, dit vind ik erg prettig lezen want dan kan ik mij beter inleven in de personen. Naast dat het boek verwijzingen heeft naar sprookjes, heeft het ook verwijzingen naar eerder boeken van Stephen King, zoals Cujo en The Dark Tower. Voor mij bestaat het verhaal eigenlijk uit drie delen: voor de ontdekking van de schuur, in de nieuwe wereld en de terugkomst naar de realiteit. Sommige delen van de nieuwe wereld vond ik langdradig, vooral als er niet zoveel spannends gebeurde en Charlie in zijn eentje was. Maar aan het eind van elk hoofdstuk gebeurde er weer iets waardoor ik toch snel verder wilde lezen.

Ik geef dit boek 4 van de 5 sterren.