Recensie – Het Lot van de Roos – K. T. Sterling

De rationeel ingestelde Isabelle Allard gelooft niet in het bestaan van fae, vampiers en weerwolven. Als stagiaire van het Instituut voor Zeldzame en Exotische Ziekten streeft ze ernaar om wetenschappelijke verklaringen te zoeken voor mensen die een nog onbekende ziekte hebben.  Echter wanneer haar jeugdvriend Gabriel na een lange tijd opnieuw in haar leven verschijnt, blijkt de wereld anders in elkaar te zitten dan ze dacht.

Bij het lezen van dit boek interesseerde het verhaal me het meeste. Sterling gaat op een opvallende en unieke manier om met het schrijven over (natuur)wezens. Waar in veel verhalen de nadruk ligt op het schurk-zijn van deze wezens, geeft zij een genuanceerder beeld. Haar boodschap met dit boek vind ik dan ook mooi: “liefde voor mens, liefde voor natuur en voor alle wezens”. Met als symbool de roos.

Een boek voor de jonge Young Adult-lezers

Ik verwacht dat dit boek leuk is om te lezen voor de jonge YA-lezers. Sommige YA-boeken zijn ook vermakelijk en pakkend om te lezen voor volwassenen, maar dat gevoel had ik niet bij ‘Het Lot van de Roos’. Ik kwam tijdens het lezen regelmatig tegenstrijdigheden tegen in de manier waarop het verhaal verteld werd. Dit verstoorde voor mij het verhaal. Bij het lezen van een boek verwacht ik dat volwassenen ook naar de letterlijke woorden (de schrijfstijl) op het papier kijken. Ik zal een paar voorbeelden geven van de tegenstrijdigheden: Valeria vergeet even dat iedere Fae andere gaven heeft en dat Evangeline dus geen voorspellingen kan zien zoals zij. Vervolgens staat er geschreven dat het proberen om anderen haar voorspellingen te laten zien, iets is “dat Valeria altijd deed”. Dat betekent dat ze het niet vergeten kan zijn. Op een ander moment stelt Isabelle dat ze nooit iets voor haar vader kan achterhouden. Enkele zinnen later, verzwijgt Isabelle dat ze een boekje van haar overleden moeder heeft gekregen van Gabriel. Dit zijn kleine momenten in de schrijfstijl die voor mij het verhaal verstoren. Ik kreeg de neiging om bij het lezen op dit soort zaken te letten, terwijl ik bij het lezen van een goed boek juist moeiteloos meegenomen wil worden in het verhaal en af en toe geprikkeld wil worden door vernieuwingen of mooiheden in taalgebruik en schrijfstijl.

Daarnaast heb ik het idee dat Sterling bij het schrijven regelmatig de keuze maakte voor een makkelijke uitweg bij problemen in het verhaal. Dit maakte voor mij de plottwisten minder sterk. Een voorbeeld hiervan is dat Isabelle zich opeens herinnert dat ze een koffer van haar overleden moeder heeft. Deze koffer heeft ze als puber een keer geopend. Ze zag er vreemde voorwerpen in liggen, maar ze heeft er jarenlang niet meer naar gekeken. Nu wil ze dat wel. Maar bij nieuwsgierigheid wacht iemand daar toch geen jaren mee? En de vreemde voorwerpen zullen dan jaren geleden toch al vragen hebben opgeroepen bij Isabelle? In een ander hoofdstuk is er onverwacht een geheime gang die precies naar Cel 31 leidt. Voor een streng instituut vind ik dit enigszins ongeloofwaardig. Daarop inhakend, is de vader van Isabelle (als hoofd van het Instituut voor Zeldzame en Exotische Ziekten) niet standvastig ten opzichte van zijn dochter in het bedrijf. Terwijl zijn dochter op die plek slechts een stagiaire is. Binnen een wetenschappelijk instituut gelden protocollen, waardoor het voor mij ongeloofwaardig was dat Isabelle bepaalde acties tegen de regels in nam.

Maar, zoals ik hierboven al aangaf, denk ik dat dit wel een leuk boek is om te lezen voor jonge lezers. Het verhaal is gemakkelijk geschreven, waardoor het boekje zo uit te lezen is. Daarnaast denk ik dat de humor van Maxime en het raadselachtige van Gabriel jonge lezers zal amuseren. Door de flashback krijg je als lezer al een inkijk in de wereld van onder andere weerwolven en Fae. Als lezer loopt je daarmee voor op Isabelle. Ik denk dat jonge lezers dit ook aanspreekt, omdat het je als lezer meer bij het verhaal betrekt.  

“Ongewone interessantheden”

Wat mij vooral aansprak aan dit boek, zijn de “ongewone interessantheden”. Sterling neemt onderdelen mee in haar verhaal, die ik nog niet op een dergelijke manier ben tegengekomen, zoals de zeldzame ziekten. Dat maakte de kijk op (mythische) wezens net iets anders dan in andere boeken die ik heb gelezen. Het rode boekje van Catherine vond ik fascinerend, omdat de (mythische) wezens daar gedetailleerd in besproken werden. Ik denk dat het heel leuk had geweest als de tekeningen van Isabelle haar moeder echt te zien waren in het boek. Af en toe een pagina van het dagboek verspreid over het boek. Dat zou wellicht een extra dimensie hebben gegeven aan het verhaal. Tijdens hoofdstuk 8 (het hoofdstuk van de inkijkjes in het dagboek) kreeg ik opeens het gevoel dat Sterling echt in haar kracht ging schrijven. Haar kijk en beschrijvingen op deze wezens zijn uniek. Dat kwam ook terug in de manier waarop omgegaan wordt met vampier Viktoria en heksenmeester Zehor. De uiterlijke beschrijvingen van de hongerige Vikroia voelde sterker beschreven dan andere delen in het verhaal. Wat mij betreft hadden deze onderdelen nog veel meer uitgediept mogen worden. Als Sterling dit groter had aangepakt, denk ik dat het boek ook voor oudere YA-lezers vernieuwend was geweest binnen het fantasy genre.

Al met al, zou ik “Het Lot van de Roos” aanraden aan de jonge YA-lezers die houden van een bovennatuurlijk sfeertje.