Recensie – I’m Glad My Mom Died – Jenette McCurdy

Het persoonlijke verhaal van Jennette McCurdy, waarin ze je meeneemt naar haar verleden. Van de worstelingen als een voormalig kindster tot de absurde relatie met haar manipulatieve moeder. Met eerlijkheid, pijn en humor laat Jennette zien hoe haar weg naar onafhankelijkheid is verlopen.

Een autobiografie die een duistere inkijk geeft in een wereld vol met spotlights. Het is moeilijk voor te stellen hoe het leven van kindsterren eruitziet. Of beter gezegd, hoe het worden van een kindster invloed heeft op het kind-zijn. Het betekent een versneld opgroeien in kind-formaat-lichaam. Alsof die uitdaging nog niet groot genoeg is, doet Jennette een boekje open over het emotionele, mentale en fysieke misbruik door haar moeder.

Met onhoorbare voetstapjes naast kleine Jennette

Wat dit boek sterk maakt, is dat ik als lezer in het begin niet precies weet waarom Jennette deze titel voor haar boek heeft bedacht. Ze begint haar verhaal niet met een duidelijk standpunt, die ze in de loop van het boek beargumenteerd. Jennette laat je door het gehele boek zien en ervaren wat er allemaal speelt in haar leven. Dat maakt het schokkend om te lezen dat de ‘caloriebeperking’, het meerdere malen per dag wegen, de kindster-carrière (die Jennette niet wilde) en de “lichamelijke onderzoeken naar kanker” in het dagelijkse leven van Jennette voorkwamen.

Als lezer start je in helemaal aan het beginpunt van Jennette’s jeugd. De simpele kind-redenaties en kinderlijke gedragingen nemen je als lezer direct mee in haar verhaal. Hoe de hoofdstukken geschreven zijn, passen bij de leeftijd die Jennette op dat moment heeft. Als lezer merk je in de loop van het verhaal dat er zaken zijn, waaraan je gaat merken dat ze niet in een gezonde thuissituatie opgroeit. Zelfs op de momenten dat Jennette dit als kind zelf nog niet kan herkennen.

Pas aan het einde van het boek geeft Jennette met de daadwerkelijke woorden de harde waarheid aan de lezers. Die opbouw van het boek geeft veel ruimte aan de lezer om een inkijk te krijgen in hoe Jennette haar opvoeding heeft ervaren en met welke problemen zij te maken had.

Toeschouwer in persoonlijke groei

Dit boek laat zien hoe Jennette werkt aan haar persoonlijke groei en zelfreflectie. Het is interessant om hierin als lezer een toeschouwer te zijn en te ervaren hoe Jennette haar problemen onder ogen gaat zien en stapje voor stapje haar verleden verwerkt. Diepe belemmerende overtuigingen, trauma’s en een met de jaren verslechterende mentale gezondheid gaat ze niet uit de weg bij het vertellen van haar verhaal. Ze voegt er zelfs een vleugje humor aan toe. Dit gaf mij als lezer erg het gevoel dat ze de verteller is geworden van haar eigen verhaal en een sterke persoonlijkheid is geworden. Ze heeft het leven opgepakt als ‘haar leven met haar verhaal’. Ze heeft haar verhaal echt ‘eigen’ durven maken.

Een boek met een boodschap

Dit boek geeft duidelijk aan wat het onrealistische, absurde ‘ideale’ beeld van vrouwen in de wereld doet met jonge tienermeisjes. Het is een goede waarschuwing om te laten zien welke mentale en fysieke gevolgen het kan hebben als jonge meiden zich proberen aan te passen aan de wereld van gemaakte schoonheid. Ik denk dat Jennette een voorbeeld kan zijn voor veel meiden.

Kortom, dit boek is een aanrader. Het boek is een combinatie van alles wat op het eerste gezicht niet samengaat: lachwekkende humor en traumatisch verdriet. Toch werkt het. Jennette heeft een boek geschreven met al haar emoties. Juist daardoor verwacht ik dat veel mensen zich met gemak kunnen inleven in haar verhaal.