Recensie: ‘Lessons in Faking’ – Selina Mae

Recensie: Lessons in Faking

Athalia Pressley en haar tweelingbroer Henry zijn uit elkaar gegroeid na de verschrikkelijke dood van hun ouders. Sterker nog, ze hebben amper contact. Dit verandert wanneer Athalia bijles krijgt van zijn aartsvijand Dylan McCarthy Williams. Henry wil zich opeens bemoeien met haar hele leven. Ondanks dat Athalia moeite heeft met de bijdehante en irritant aantrekkelijke McCarthy, heeft ze er alles voor over om het contact met haar broer te verbeteren. Zelfs als dat betekent dat ze met McCarthy moet fake daten…

Mag ik eerst een applaus voor de schrijfster van dit boek? Selina Mae heeft op haar jonge leeftijd al bereikt waar veel auteurs van dromen. Met haar Draco Malfoy-fanfictie heeft ze al 46 miljoen fans bereikt. En dit boek is het eerste deel van haar Hall Beck University reeks. Dat verdient respect.

Een “light read”

Lessons in Faking is een heerlijk boek om aan het strand te lezen. Het verhaal zit gemakkelijk in elkaar, waardoor je er prettig bij kunt wegdromen. In het begin moest ik even wennen aan de opbouw van de zinnen. Het duurde een aantal bladzijden voor ik de stem van Mae gevonden had. Bepaalde uitspraken waren wat ongewoon in mijn lezersbeleving, zoals “mijn mondhoeken begonnen alweer te trekken”. Uiteraard is dit een lezersvoorkeur. Groot kans dat andere lezers het juist ongewoon vinden dat ik dit ongewoon vind. Maar toen ik eenmaal gewend was aan de schrijfstijl, was het heel makkelijk voor mij om in het verhaal te komen, de personages te begrijpen en te genieten van het boek. Het verhaal is luchtig geschreven. Met knusheid en humor. De trauma en pijn van Athalia in dit boek worden op een zachtaardige manier gebracht. Het is als lezer heel duidelijk hoe vreselijk de situatie is, maar het knijpt je keel niet dicht. Dat maakt het boek toegankelijk.

De personages zijn helemaal niet “fake”

Wat mij het meeste aansprak aan Lessons in Faking is hoe realistisch de personages zijn. Niemand is perfect. Dat maakt dat het verhaal heel “echt” aanvoelt. De personages maken fouten, leren hiervan en staan weer op. De opwellende emoties, alledaagse struggles en de keuzes die personages maken zijn herkenbaar voor mensen. Daarnaast zijn de dialogen ook ongelofelijk goed afgestemd op het taalgebruik van studenten. Dat heeft me geregeld aan het lachen gemaakt.

Plottwisten vallen op de bladzijden

Met een boek wat simpel wegleest is het naar mijn ervaring altijd beter om niet te veel vraagtekens te zetten achter bepaalde gebeurtenissen. Ik vraag me af hoe snel iemand bedenkt om te gaan fake daten – en hoe snel iemand anders daar ook nog mee akkoord gaat. Dat komt wel een beetje uit de lucht vallen. Daarnaast gebeurt er iets in de vriendschap tussen Athalia en Wren wat voor mij ook iets te onverwachts op de bladzijden viel. Het had anders geweest als ik als lezer vanaf het begin af aan hoofdstukken vanuit Wren, McCarthy en/of Henry had gelezen. Dan hadden de plottwisten een opbouw en meer diepgang gehad.

Harry Potter vibes

Ik kan er niets aan doen. Wellicht omdat ik weet dat Mae Draco Malfoy-fanfictie heeft geschreven. Maar ik voel de Harry Potter vibes over de bladzijden. Niet in magie, maar wel in de personages. En als Harry Potter-fan voelt dat prettig. Een moment van herkenning. Het spottende “prinses…” van McCarthy. Athalia die haar ouders verliest. Het gezin van McCarthy en hoe ze met elkaar omgaan. Het geeft me die momenten die ik als kind heb gelezen in een andere setting met andere personages. En het geeft een nieuw perspectief. In Lessons in Faking schrijft Mae over twee tegenpolen die niet door één deur lijken te gaan: Athalia en McCarthy. Dat maakt het verhaal heel anders. Maar het is leuk dat Mae heeft laten zien dat ze met fanfictie iets nieuws kan creëren.

Kortom, een fijn boek voor de momenten waarin je gewoon even wilt ontspannen zonder gedoe.

Recensie geschreven door Tilana Akker