Recensie: Medusa – Jesse Burton

Jessie Burton vertelt met Medusa: a novel, een prachtige nieuwe versie van het bekende verhaal van Medusa. Wie is nu eigenlijk de vrouw achter de mythe? Wie is het mens achter “het monster”?

Het verhaal van Medusa krijgt nieuwe kanten en meer diepte in deze feministische (ja, daar zijn we weer) hervertelling vanuit het hart van een jong meisje dat onterecht gestraft wordt, simpelweg omdat ze zichzelf is. In dit boek maken we kennis met Medusa. Medusa richt zich in het boek direct tot de lezer: ze vertelt ons haar verhaal. Hierdoor krijgen we al snel inzicht in de gevoelens en gedachten van een eenzame jonge vrouw, die in het reine moet komen met wat haar overkomen is. Vol van zelfmedelijden en woede verlangt Medusa steeds meer naar een echte connectie, misschien zelfs wel naar liefde.

Na te zijn verbannen uit de samenleving, zijn Medusa en haar twee, gevleugelde zussen gevlucht naar een onbewoond eiland, waar ze alleen elkaar als gezelschap hebben. Maar dan is daar op een dag ineens Perseus, zoon van Zeus, die het leven van Medusa compleet op zijn kop zet. In haar verlangen naar connectie raken Medusa en Perseus in gesprek en leggen zij stukje bij beetje hun ziel aan elkaar bloot.

Terwijl Medusa en Perseus steeds verder naar elkaar toegroeien, wordt het verlangen naar liefde van Medusa steeds sterker. Kan Perseus voorbij haar uiterlijk kijken? Heeft Medusa dan toch nog een kans op liefde of verliest ze haar hoofd in een onmogelijk verlangen?

Burton voegt enkele slimme wendingen toe en gebruikt het verhaal van Medusa om na te denken over thema’s variërend van het trauma van aanranding en de giftigheid van genderstereotypen tot schoonheidsidealen en vrouwelijke autonomie. Medusa is in deze versie van het verhaal duidelijk verbonden met de moderne #MeToo-beweging, waarbij een jonge vrouwen in staat worden gesteld om op hun eigen voorwaarden te kunnen leven en volledig zichzelf te kunnen zijn.

Een slimme heruitvinding van een eeuwenoud verhaal!