De labyrintrenner | James Dashner | Recensie | So Many Pages

Recensie: de labyrintrenner

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on pinterest
Pinterest
Deze recensie van de Labyrintrenner is geschreven door Masked Panda. Wil je meer van Masked Panda zien? Volg hem op Yoors of op Instagram labyrint intekst foto

De labyrintrenner van James Dashner – Wat als Griekse mythologie sciencefiction werd?

Een weerzinwekkend groot labyrint en monsters die achter iedere muur mogelijk op de loer liggen… Het is haast het ideale recept voor een Grieks mythologisch verhaal. Alleen vervangt De labyrintrenner Theseus en de minotaurus door Thomas en de angstaanjagende grievers. Op een dag wordt de zestienjarige Thomas in “de box” ergens naar boven gebracht. Hij komt terecht op de Laar, een bijna utopische plek in het midden van een (minder utopisch) labyrint. Van zijn vorige leven kan hij behalve zijn naam zich nauwelijks iets herinneren. Een groep jongens van zijn leeftijd wachten hem op, maar een warm onthaal is het niet. De jongens zijn niet erg spraakzaam en telkens als Thomas zich afvraagt wat er aan de hand is leggen ze hem bruusk het zwijgen op. Dat frustreert Thomas, en de lezer, enorm. Waarom zeggen ze niets? Wel, ze weten gewoonweg niets en als de jongens even kletserig waren geweest als de kleine Chuck was er geen verhaal. Het leven op de Laar is behoorlijk wennen. De jongens gebruiken een vreemd taaltje. Ze noemen elkaar “sjakkel” of “geerpok” en ze praten ook erg graag over “klunk”. Iedereen in het labyrint krijgt een taak toegewezen. Sommigen zijn med-jakkers, anderen zijn zwabbers of gravers. Thomas interesseert zich vooral in één groep: de renners. Zij proberen het steeds veranderende labyrint in kaart te brengen en een uitweg te zoeken. Het voelt alsof het renner zijn in Thomas’ bloed zit, maar de andere Laarders vinden hem gestoord. Een “nobie” zoals hij kan maar best eerst een andere taak uitvoeren. Thomas beseft snel dat de Laarders een ‘houd je kop dicht en werken’-mentaliteit hebben. De jongens volgen hun eigen opgestelde regels en voeren iedere dag trouw hun taken uit, terwijl de renners tevergeefs een uitgang zoeken. Dat is het enige wat hen in leven houdt. Toch zet Thomas alles op alles om renner te worden. De vele waarschuwingen over de gevaren die zich ‘s nachts in het labyrint schuilhouden houden hem niet tegen. Thomas is ervan overtuigd dat hij een uitweg kan vinden.

De labyrintrenner: het boek vs. de film

Voor wie de verfilming van De labyrintrenner heeft gezien, verschilt het boek enorm van de film. Ik heb het boek spijtig genoeg pas later leren kennen. Dus het is behoorlijk wennen dat de beelden uit de film niet altijd overeenkomen met het boek. Ik wil hier zeker geen ‘het boek is beter dan de film’-relaas afsteken, want ze zijn allebei gewoon… anders. De labyrintrenner leest heel vlot en is een aanrader voor liefhebbers van sciencefiction en het dystopische genre. We leren een toekomstige versie van onze wereld kennen waarin het blijkbaar heel normaal is jongens op te sluiten in een ingenieus vervaardigd labyrint. Dat laat een akelig gevoel na en doet je beseffen dat mensen behoorlijk verderfelijk kunnen zijn (de Engelse vertaling voor wicked). James Dashner schrijft een mooi, spannend en mysterieus verhaal neer, maar zijn personages zijn soms nogal vlak. Thomas is de typische ultra-nieuwsgierige held die het mysterie wil ontrafelen en daarvoor graag de regels breekt. Bovendien komt hij daar (bijna) altijd mee weg. De andere Laarders houden tot vervelens toe en handig genoeg voor de plot informatie achter en zijn makkelijk op te delen in pro- of anti-Thomas. In De labyrintrenner ga je zeker geen complexe personages tegenkomen die je love to hate of hate to love, maar het verhaal weet je wel te boeien door op zodanige manier het topje van een dystopische wereld geleidelijk aan bloot te leggen dat je snakt naar de vervolgen De schroeiproeven en De doodskuur. Star_rating_4_of_5

Recensie geschreven door Masked Panda:

Hallo, ik ben Masked Panda. Bloggen is nog redelijk nieuw voor me, maar het is iets dat ik altijd al heb willen doen. In 2021 heb ik me voorgenomen me te focussen op de dingen die mij echt gelukkig maken en dat zijn lezen en schrijven. Iets wat ik helaas te weinig doe. Je mag me gerust een volgje geven en dan kunnen we samen onze maskers opzetten en prachtige, nieuwe werelden ontdekken die anderen of ikzelf hebben gecreëerd.  Wil je meer van Masked Panda zien? Volg hem op Yoors of op Instagram

Boekenbox proberen?

Wist je dat So Many Pages een boekenbox heeft met Young Adult boeken zoals Schim en Schaduw? Elke maand het leukste boek, exclusieve goodies en persoonlijke note van de auteur! Klik hier voor meer informatie.

Heb je deze posts al gelezen?

Rage and ruin voorkant

Recensie: Rage and ruin

Jennifer heeft het met dit boek weer gepresteerd om een geweldig verhaal neer te zetten. Ondanks dat het alweer het tweede boek in deze serie, en 6e boek in deze wereld is, weet ze het toch voor elkaar te krijgen om elke keer weer een geheel nieuw plot toe te voegen.

Recensie: Een leven op wielen

You never know how strong you are until being strong is your only choice…
Mathijs de Waard is een veelbelovende profwielrenner. Als het wedstrijdseizoen afgelopen is gaat hij voor het eerst sinds tijden weer eens met zijn vrienden stappen. Mathijs, Tim en René komen echter nooit aan in het café waar ze hebben afgesproken.
Onderweg gebeurt er een heftig ongeluk dat zowel fysiek als mentaal diepe wonden achterlaat. Het leven van de vrienden zal nooit meer hetzelfde worden, hoe goed deze wonden ook genezen. Problemen die lang weggestopt zijn geweest komen aan de oppervlakte en moeten geconfronteerd worden. Zullen ze sterk genoeg zijn om dit samen te doorstaan en verder te gaan met hun leven?