Recensie: ‘Het spel der Zonden’ – Kerri Maniscalco

De prins van Afgunst is absoluut geen heilige. Hij speelt een raadselachtig en dodelijk spel om zijn Cirkel in de Hel te beschermen. In de menselijke wereld, wordt kunstenares Camilla Antonius gechanteerd door Philip Vexley. Hij wil haar dwingen om vervalsingen van schilderijen te maken.

De situatie brengt de mysterieuze Ashford Synton en Camilla bij elkaar. “Syn” en Camilla gaan een samenwerking aan. Wat Camilla niet beseft, is dat ze met niemand minder dan de prins van Afgunst een duivels akkoord is aangegaan. Een voorwaarde voor Afgunst om zijn spel te kunnen spelen.

Camilla en Afgunst raken steeds dieper verstrikt in het spel. Ze maken een gevaarlijke reis langs de glinsterende demonenhoven, het zwoele vampierrijk en het lugubere onseelie hof. Maar het allergrootste gevaar ligt in hun kloppende hart.

Wat ben ik ontzettend blij om terug te zijn in de Cirkels van de Hel. Ik heb de zondige Huizen gemist! Razend enthousiast begon ik aan dit boek. Na enkele bladzijdes wist ik weer exact waarom Kerri Maniscalco één van mijn favoriete fantasyauteurs is. Je wordt meegezogen in het boek tot er geen weg meer terug is. Maar geloof me, je wilt dan ook helemaal niet meer weg. Het voelt telkens als een verlies als ik één van haar boeken uit heb, omdat ik weet dat ik het nooit opnieuw voor de eerste keer kan lezen.

Ontdek nieuwe plekjes in de Hel

Met dit boek brengt Maniscalco nieuwe inkijkjes in de rijken van de demonenprinsen. Het spel der Zonden draait voornamelijk om prins Afgunst en zijn demonenhof, dat in gevaar verkeerd. Ik heb het als een plezier ervaren om deze prins beter te leren kennen. Wat me opviel is dat Maniscalco meer spanning aanbrengt in dit boek. De situatie in Huize Afgunst is afschuwelijk en duister. Briljant bedacht.

Voorafgaand was ik een beetje bang dat het boek “meer van hetzelfde” zou zijn. Echter, is Het spel der Zonden absoluut geen herhaling van De prins van Toorn. Dat was een enorme opluchting, want ik vond de trilogie fantastisch. Maniscalco heeft haar verhalen goed doordacht en dit gaf me als lezer het gevoel alsof ik in een totaal nieuw verhaal was gesprongen. Met Afgunst en Camilla reizen we naar het vampierrijk en maken we kennis met Onseelies. De schrijfster brengt ons naar plekken die we dus niet eerder hebben gezien. En zoals ik ondertussen gewend ben van Maniscalco weet ze perfect de sfeer van iedere plek te beschrijven. Het is voelbaar tussen de regels door. De kleine details brachten het verhaal groots tot leven in mijn gedachten. De magie spat ervan af als spetterende gouden verf.

Maniscalco geeft Camilla en Afgunst een uitstapje naar Huize Ledigheid. Fascinerend. Totaal anders dan Huize Toorn of Huize Afgunst. Het zorgt ervoor dat ik uitkijk naar haar nieuwe boeken die verschijnen over onder andere Gretigheid en Ledigheid. Maniscalco is uitmuntend in het langzaam verklappen van geheimpjes en details, waardoor je als lezer niet over meer informatie beschikt dan beide personages. Naast die nieuwe uitstapjes vond ik het geruststellend om te ervaren dat dit verhaal wel degelijk goed verweven is met haar eerder verschenen trilogie. Zo zien we Toorn en Emilia samen regeren, we zien Trots die nog altijd op zoek is naar zijn eerste liefde en we horen over Gretigheid en zijn verslaggever met wie hij altijd in de clinch ligt.

Spetterende dynamiek

De dynamiek tussen Afgunst en Camilla is verfrissend en intens. Door de gedwongen noodzaak om samen te werken is de wisselwerking tussen hen explosiever dan de langzamere opbouw van spanning tussen Toorn en Emilia in De prins van Toorn. Dat was voor mij even wennen. Maar al snel hadden beide personages mijn hart veroverd. Dit boek bevat een prettige dosis spice die past bij de persoonlijkheden van de personages. Die momenten van stoom afblazen heb ik als prettig ervaren om te lezen, aangezien ik het boek complexer vond dan Maniscalco’s vorige boeken. De spicy bladzijden zijn een manier om de lezer wat ruimte te geven in het verwerken van de vele details en rijke wereldopbouw.

Raadsels in overvloed

Het spel der Zonden bevat een grote hoeveelheid raadsels en puzzels die zowel Afgunst en Camilla als ik als lezer wilde oplossen. Ik houd van raadsels en mysterieuze verhalen. Het geeft een extra dimensie aan het lezen. De plottwisten komen precies op de juiste momenten en zijn onvoorspelbaar. Het spel der Zonden is precies wat “romantasy”-liefhebbers nodig hebben.

Kortom, ik ben opnieuw gefascineerd door een boek van Maniscalco. Het spel der Zonden is een heerlijk boek vol magie, spanning en raadsels. Een ultieme (licht duistere) “romantasy” die geschreven is om vaak gelezen te worden. Ik raad lezers, die nog niet bekend zijn met Maniscalco, wel aan om eerst de trilogie over de prinsen van de Hel te lezen. Het spel der Zonden is een standalone, maar als lezer is het fijn om die voorkennis te hebben. Ik verwacht dat bepaalde situaties en humor beter overkomen als je al bepaalde kennis hebt over de demonenhuizen. En het zijn fantastische boeken, dus ik verwacht dat je er geen spijt van zult krijgen.

Recensie geschreven door Tilana Akker