Recensie: ‘Lies We Sing To The Sea’ – Sarah Underwood

Wanneer je bekend bent met de Odyssee van Homerus, ken je vast het verhaal over het lot van de twaalf opgehangen dienstmeisjes, geëxecuteerd wegens ontrouw en verraad terwijl ze alleen maar het bevel van hun koningin uitvoerden. De keuzes van de koningin uit de Odyssee, werpen een donkere schaduw op het debuut van Sarah Underwood, maar de koningin van Ithaca is daarin niets meer dan een bittere herinnering. In plaats daarvan plaatst Lies We Sing To The Sea het angstaanjagende verhaal van de opgehangen dienstmeisjes centraal in een meedogenloos streven naar gerechtigheid en wraak.

In het vervloekte koninkrijk Ithaca worden elk voorjaar twaalf meisjes opgehangen. Een offer aan Poseidon. Leto is de dochter van een Orakel, maar zelfs zij had niet kunnen voorzien wat het lot voor haar in petto heeft. Ze wordt naar de galg gebracht als offer, maar dat is niet haar einde. Leto wordt wakker aan de oever van een lang vergeten eiland en ontmoet daar de raadselachtige bewaarder Melantho, die al veel langer dan één leven lang probeert de vloek te verbreken. Ze staat op het punt om het op te geven en weet dat Leto haar laatste kans is. Leto is haar laatste hoop om toekomstige meisjes te redden en vergelding te eisen voor degenen die al verloren zijn gegaan. Maar om de vloek te verbreken moet Leto de laatste prins van Ithaca doden.

Leto heeft geen enkele liefde voor prins Mathias. Het is tenslotte zijn bloedlijn die de meisjes veroordeelde tot hun lot, en hij was het die ook opdracht gaf tot de dood van Leto. Maar dichtbij genoeg komen om hem te doden betekent ook dichtbij genoeg komen om hem te kennen, en wie Leto leert kennen is een toekomstige koning die wanhopig en bang is, die zachtaardig en vriendelijk is en die misschien een beter einde verdient. Maar Leto heeft geen keuze. Haar dodelijke complot met Melantho brengt haar naar het hart van het paleis, waar wrede bedreigingen en duistere profetieën om elke hoek op de loer liggen. En nu de tijd begint te dringen, moet Leto een keuze maken tussen haar hart en haar missie; tussen haar loyaliteit en liefde voor Melantho….. en voor Mathias.

Het liefdesverhaal van Leto en Melantho is hartverscheurend en teder, niet alleen omdat ze hetzelfde trauma delen, maar omdat hun hart hetzelfde is. Ze zijn allebei fel, ja, maar ze worden ook allebei gedreven door liefde, mededogen en empathie. Zelfs terwijl ze de dood van Mathias beramen, kunnen ze nog steeds sympathie voor hem voelen. Hij steelt onbewust een klein stukje van Leto’s hart – en ook een flink deel van dat van de lezer – wat haar zoektocht naar gerechtigheid des te ingewikkelder maakt. Toch zijn dit personages die uiteindelijk zullen doen wat goed is, zelfs als ze eronder lijden, en dat zijn altijd de personages die de moeite waard zijn om te onthouden.

Wat dit boek vooral heeft, is een sfeer die je als lezer ieder moment van het boek vasthoudt. Er zit een bovennatuurlijk element in dit verhaal, in de vorm van de thema’s: wraakzuchtige goden en vreselijke vloeken. Poseidon is misschien fysiek afwezig, maar de zee en haar kracht spelen zo’n essentiële rol in het verhaal dat hij constant tastbaar aanwezig is. Underwoods beschrijvingen van het zeegezicht en de magie die de zee herbergt, nemen de lezer mee naar een andere wereld, een wereld die meedogenloos is, maar ook prachtig. Underwood beschrijft op prachtige wijze dat er altijd licht te vinden is in de duisternis, in de liefde van de ene meid voor de andere, of in het lieftallige gezicht van een prins met een hart van goud.