Recensie: ‘My Funny Demon Valentine’ – A. Ascher

Recensie: My Funny Demon Valentine

Asmodeus (Ash) en zijn drie broers zijn demonen. Ze zijn gevlucht uit de Hel om van de vrijheid op aarde te genieten. Althans, dat geldt vooral voor Bel(ial), Raum en Meph(istopheles). Ash is vervloekt, wat inhoudt dat hij geen geur of smaak heeft en de wereld in zwart-wit-tinten ziet. Hij voelt geen pijn en mensen merken hem niet op. Misschien is dat laatste wel de grootste ellende van de vloek voor een Prins van Hel. Mensen vinden hem ontzettend saai, terwijl mensen voor zijn niet-vervloekte broers in de rij staan. Niet altijd handig, want de Hel is er niet van gediend dat de demonen gevlucht zijn en ze zetten alles op alles om de demonen terug te brengen. Het enigste wat Ash op de been houdt, is zijn passie voor muziek. Maar dan ontmoet Ash een violist die dwars door zijn vloek kijkt. En dat kan toch geen toeval zijn?

Eva vind zichzelf een doodgewoon mens. Ze werkt in een jazz bar en speelt geweldig viool. Wanneer ze Ash ontmoet, is ze ervan overtuigd dat ze de man van haar dromen heeft gevonden. Maar dan hallucineert ze over deze man. Als in de vorm van een enorm rood monster met hoorns en vleugels. Dat moet wel een hallucinatie zijn geweest, toch? Al snel blijkt dat Eva in een bovennatuurlijke situatie terecht komt, waarin Ash niet de enigste is die geheimen heeft. Haar leven en de liefde zal compleet veranderen.

Mijn eerste blik op dit boek was vrij gewoontjes. Ik had niet eerder van de schrijfster, Aurora Ascher, gehoord. Ik verwachtte dat het een “boek-voor-tussendoor” zou zijn. Eentje die leuk, spicy en snel wegleest, maar niet zo veel indruk zou achterlaten. Dat is totaal fout gedacht van mij!

Spoiler: dit is een recensie van een fan (al na de eerste bladzijden)!

Nothing like ordinary

“… she didn’t want to believe that life really was as ordinary as it appeared…
Maybe it was because then she would have to accept that she, too, was as ordinary as she appeared…”

Bovenstaande quote kom je tegen in de kaft van het boek én in één van de eerste hoofdstukken. En het geeft ontzettend goed een inkijk in de vibe van dit boek: abnormaal en briljant. Demonen die voelen dat ze niet meer in de Hel thuishoren en wellicht een soort menselijke ziel ontwikkelen. Een mens die demonen waarneemt en denkt dat ze hallucineert, terwijl ze dwars door een duizendjaaroude vloek kijkt. De verhaalvertelling is simpelweg origineel.

Eva, een sterke onafhankelijke vrouw, hanteert een praktische aanpak om erachter te komen of ze met iets bovennatuurlijks te maken heeft. Ash snapt niet waarom Eva door zijn vloek kijkt. Wanneer Ash en Eva samen muziek maken, gebeurt er iets wonderlijks. Nog iets wat Ash niet begrijpt. Daarnaast worstelt Ash met gevoelens die hij niet onder woorden kan brengen, omdat hij niet bekend is met emoties. Bel leeft op als hij gewoon lekker kan koken, maar zijn woede-uitbarstingen kan hij zo nu en dan niet verbloemen. Raum, ietwat duister en ontoegankelijk. Maar als hij eenmaal de kat uit de boom heeft gekeken, een interessant karakter heeft met een messcherpe tong en een waardering voor de mensen die juist een beetje buiten de boot vallen. En dan Meph. Hij brengt een lach op mijn gezicht. Van top tot teen getatoeëerd met rode ogen ziet hij er in zijn menselijke vorm demonischer uit dan de hele Hel, maar zijn humor, lompigheid en enthousiasme (in combinatie met een schattige jeugdigheid) voor kunstzinnige objecten smelt mijn hart. Ascher blinkt uit in het schrijven van geloofwaardige personages. Het is een vermakelijk verhaal. Luchtig, terwijl de twisten op verschillende niveaus diepgang in het boek aanbrengen.

Van demonen verwacht je ook demonische bladzijden…

Uiteraard is dit boek niet alleen rozengeur en maneschijn. Het is een boek over demonen, dus ik verwachtte demonische invloeden. Ook daar stelt Ascher niet teleur.
Spicy en steamy bladzijden, bijzonder creatieve posities – iets met een piano… het zijn nu eenmaal muzikanten… – en gedetailleerd beschreven. Check!
Gevloek. Check!
Geweld.
Bloed. Check!
Demonische magie. Check!
Beangstigende demonen. Check!

Ik zou zeggen: de checklist is compleet.

Diepgang

Zoals ik al kort heb aangegeven, ben ik verbaasd over de diepgang die Ascher vrij subtiel in haar boek weet aan de brengen. In het boek staan bepaalde levensvragen centraal, zonder dat het aanvoelt als een lezing of als een stukje wijsheid van de schrijfster die ze even in het boek wil verwerken. Het is echt in het verhaal geweven. Subtiel en mooi. Wat maakt voor jou het leven betekenisvol? Aan wie wil je loyaal zijn en welke rol speelt familie daarin? Wanneer is er sprake van kunst? Hoe voelt liefde en welke gevoelens brengen liefde teweeg in je leven? Werkelijk niets aan dit boek is oppervlakkig, terwijl het leest als een luchtige roman.

I love it. En ik weet zeker jij ook. Ik kijk uit naar de volgende delen in de Hell Bent serie! In de volgende boeken staat het leven van de andere broers in de spotlights.