Recensie: ‘You’ve Reached Sam’ – Dustin Thao

Recensie: You’ve Reached Sam

Julie heeft al helemaal uitgedacht hoe haar leven zal verlopen. Na het afstuderen gaan verhuizen met haar vriendje Sam, naar een universiteit die mogelijkheden biedt voor haar schrijftalent en de zomers in Japan doorbrengen. Het leven lijkt perfect. Tot Sam onverwachts overlijdt.

Met een verscheurd hart besluit Julie om Sam na zijn dood nog één keer te bellen. En dan neemt Sam op. Terwijl Julie en Sam herinneringen ophalen, wordt het steeds moeilijker voor Julie om Sam los te laten. De telefoongesprekken houden Sam voor haar in leven. Maar hoe kan Julie vooruitkijken, terwijl de overleden persoon van wie ze houdt nog door de telefoon spreekt?

Ik zal eerlijk bekennen dat dit boek bij mij al een tijdje op de boekenplank stond. Telkens durfde ik er nog niet in te beginnen. Bang dat het me te veel zou aangrijpen. Een korte tijd geleden was het zover. Ik pakte het boek van de plank en besloot de eerste bladzijde te lezen, waarop ik direct meegenomen werd in Julies herinneringen over Sam. Ik kon het boek niet meer wegleggen. Dustin Tao heeft een hartverscheurend mooi verhaal geschreven.

Rauwe emoties in helende woorden

Dit boek heeft me ontzettend aan het denken gezet. De schrijfstijl van Tao is zacht en liefelijk, terwijl de emoties je bij de keel grijpen. Hij geeft rauwe emoties in helende woorden. Wie zou er niet een tweede kans willen om afscheid te nemen van iemand van wie je houdt?

Het boek laat zien hoe kwetsbaar het leven is, hoeveel we voor lief nemen en hoe vreselijk pijnlijk het verlies van een dierbare is. Terwijl ik het boek las op mijn schoot, had ik het gevoel dat de bladzijdes met mij mee huilden, hoe voorzichtig ik het boek ook opende.

Wanneer een puzzelstukje kwijtraakt

In het eerste hoofdstuk raakte ik al gehecht aan Julie en Sam. Ik denk dat dat vooral komt, doordat Tao een compleet beeld geeft van twee bijna afgestudeerde scholieren die ongelofelijk veel van elkaar houden. Als beginnende kunstenaars (muzikant en schrijfster) voelen ze zich toch een beetje anders dan de rest. Juist daarom vullen Julie en Sam elkaar prachtig aan. Dit is voor mij het meest heftige aan dit boek. Julie en Sam zijn twee handen op één buik. En dan is er opeens nog maar één. Het voelt alsof de puzzel nooit meer compleet zal zijn.

Julie maakt allerlei uiteenlopende keuzes in de onzekere en verdrietige tijd na Sams dood. Als lezer maak je haar rouwproces van heel dichtbij mee. Voor Julie valt alles wat ze bedacht heeft in stukken. Ik vond het hartverscheurend om te lezen hoe Julie echt opnieuw moest beginnen. We bedenken vaak wat we allemaal in de toekomst willen bereiken, maar soms vergeten we hoe waardevol het “nu” is. Dat is één van de ontwikkelingen die Julie doormaakt die ik erg mooi vind.  

Ik wil nog even een bijzonder plekje geven aan Oliver in deze recensie. Liefde mag er in alle vormen zijn en ik ben trots dat een personage uit Tao’s boek naar voren stapt en de moed heeft om zichzelf te zijn. Ondanks dat dat spannend is en gevoelens van onzekerheid brengt. In het rouwproces van Oliver neemt hij niet alleen afscheid van Sam, maar hij opent zichzelf naar de mensen die belangrijk voor hem zijn. Dat zegt iets moois over Olivers karakter, maar ook over wie Sam was. Sam was een verbinder. De lijm die meerdere personen – zelfs na zijn dood – nog bij elkaar brengt.

Een kunstwerk

Dustin Tao heeft met zijn waardevolle boek een kunstwerk gemaakt over verlies, (liefdes)verdriet, rouw en heling. Ondanks dat dit boek je echt even stil maakt, je tranen brengt en je een tijd bijblijft, ben ik dankbaar dat ik dit boek van de boekenplank heb gepakt. Het is een toegankelijk boek (ook in het Engels) en het geeft je stof tot nadenken. De impact die we allemaal op elkaar hebben is groot. En soms lijkt het wel alsof we dat pas voelen als we elkaar niet meer kunnen zien. Maar juist in de kleine momenten die voorbij gevlogen zijn, ligt de magie van verbondenheid. Onze dierbaren blijven altijd op een bepaalde manier bij ons. In onze herinneringen, ons hart en in elkaar. En los van de pijn uit dit verhaal, laat Tao dat ook zien. Dat is wat hem een kunstenaar maakt en een enorm goede auteur.

Ja, het doet pijn. Dat weten jij en ik allebei. Maar het is waardevol en mooi. Dus ik wil je vragen om dit boek te lezen. Neem er je tijd voor.

Recensie geschreven door Tilana Akker