Een archivaris uit Nice doet onderzoek naar een verdwijning van een dorp met inwoners. Twee zussen worden na dertig jaar bij elkaar gebracht door de brute moord op hun moeder. De familiemysteries van de twee zussen brengen de archivaris dat wat hij zoekt.
Félicité heeft een theehuis en een detectivebureau waarmee ze geesten van overledenen opspoort en Egonia leeft als heks ver weg van de mensenwereld. De zussen starten een zoektocht naar de geest van hun overleden moeder om erachter te komen wat er is gebeurt met haar.
Chris Vuklisevic brengt met haar boek ‘Thee voor de Geesten’ een cadeautje aan iedereen die de schoonheid kan zien in de mysteries van het leven. Ze brengt je zowel de pijnlijke elementen als de magische twisten als een kopje thee dat is gezet met haar volledige aandacht. Of je nu iedere slok smakelijk vindt of niet… De aandacht en liefde waarmee dit boek is geschreven, is voelbaar. Dat is ten slotte het belangrijkste ingrediënt.
Een verhaal dat gefluisterd moet worden
Eén van de grootste pluspunten van dit boek is voor mij de manier waarop het is geschreven. Als lezer lijk je de archivaris uit Nice op een buitengewoon, regenachtige dag in een theehuis te ontmoeten. Hij vertelt je het gehele verhaal van de zussen en de verdwijning van het dorp.
“Want toen ik je zag binnenkomen met je veldfles die daar aan je rugzak hangt, zei ik meteen tegen mezelf: kijk, daar is iemand die van geheimen houdt. Echte geheimen”.
“Als je iets ongewoons zoekt, kan ik je dat leveren. Met authentieke fragmenten over een behekst dorp erbij.”
“En vertel het niet te vaak verder, oké?”
Het boek is persoonlijk geschreven en daarmee ook intiem. Het voelt als een verhaal dat gefluisterd moet worden. Het is klein geschreven, geen verhaal dat schreeuwt. Ondanks dat er ook pijn in dit boek naar voren komt. Bepaalde gebeurtenissen zijn absoluut geen lolletje om te lezen. Dit boek geeft je als lezer de tijd. Het geeft je de tijd om tussen de zinnen door na te denken. De subtiliteit van hoe het boek geschreven is, gaf me het gevoel dat het boek geduldig is. Ook al legde ik het boek af en toe enkele dagen weg. Er was geen haast. Ik zou toch weer terugkeren naar de bladzijden om de antwoorden te vinden die ik zocht. En het voelt alsof Vuklisevic zich hiervan bewust was tijdens het schrijven.
Mysterie, raadsels, pijn en vreugde wisselen elkaar af
Dit boek heeft van alles wat. Wanneer Félicité en Egonia elkaar na dertig jaar weer ontmoeten, blijft er een hoop ellende ongezegd. Geen van beiden wil over het verleden praten en toch willen ze allebei tegen elkaar zeggen hoe ze zich gevoeld hebben en hoe ze zich nog steeds voelen. Als lezer zie je deze gedachten tussen Félicité en Egonia. Het wordt heel raadselachtig en mysterieus gebracht, maar toch weet je al lezer precies hoe ze zich voelen.
Ik was verbaasd over de schokkende gebeurtenissen uit het leven van de zussen. Egonia is een heks en uit haar mond vliegen motten die dood en verderf brengen. Uit haar speeksel groeien vleesetende bloemen. Zij is niet met liefde grootgebracht. Ze moest haar muilkorf dragen, had geen bedje om in te slapen en kreeg regelmatig te maken met woede-uitbarstingen van hun moeder. Daar staat tegenover dat Félicité juist wel met liefde is grootgebracht. Zij zag de kwetsbare kanten van hun moeder. Ik vond het bijzonder hoe Vuklisevic me als lezer meenam naar dezelfde boerderij in een compleet ander perspectief.
Een wat een bijzonder personage is Egonia. Zo authentiek en eigenzinnig beschreven. Zo anders en gedurfd. Kwetsbaar en moedig. Prachtig hoe zij uiteindelijk haar kracht vindt in de eigenschappen die ze aan zichzelf haatte. Wanneer ze zichzelf erkent en accepteert zoals ze is, voelt ze opeens de vrijheid en innerlijke kracht die dat brengt. Zonder twijfel mijn favoriete personage uit dit ‘Thee voor de Geesten’.
De wacht op de menselijkheid van Féliticé
Wat ik jammer vond aan dit boek was dat het een tijdje duurde voordat ik kon meeleven met Félicité. Zeker in het begin was ik verbaasd over haar hardheid. Hoe ze zich onaardig gedroeg tegen Egonia, terwijl Egonia in hun jeugd vooral heeft geleden. Echter op een bepaald punt lijkt Félicité in het boek zelf te ervaren dat ze zich kwetsbaar voelt. Vanaf dat moment was het personage voor mij menselijk. In balans. Voor mij had er eerder in het boek zo’n moment mogen zijn. Ik denk dat dat mij had geholpen om meer een verbinding te voelen met Félicité.
Alles komt bij elkaar
Aan het einde van het boek komt alles bij elkaar. Zoals in elke situatie in het leven, blijkt dat alles en iedereen in dit boek een mooie, warme, lichte zijde heeft én een schaduwzijde, oftewel alles was we willen verbergen. Vuklisevic bevestigt dat we er mogen zijn zoals we zijn. Iedereen heeft in zijn authentieke vorm een lichtje te bieden in de wereld. Je bepaalt zelf hoeveel aandacht je besteedt aan de donkere bladzijdes van je persoonlijkheid. Net als de verhalen die anderen over en tegen ons vertellen. Je hoeft deze woorden niet op je schouders bij je te dragen. Je mag kiezen waar je je aandacht op focust. Op dat wat je liefde doet voelen of op dat wat je verdrietig of kwaad maakt.
Uiteindelijk bleek dit boek voor mij een stil pareltje te zijn.
Een aanrader om te lezen dus.
