Recensie - 'Thee voor de Geesten' - Chris Vuklisevic | Ontdek ze bij So Many Pages

Recensie – ‘Thee voor de Geesten’ – Chris Vuklisevic

Facebook
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Thee voor de geesten

Een archivaris uit Nice doet onderzoek naar een verdwijning van een dorp met inwoners. Twee zussen worden na dertig jaar bij elkaar gebracht door de brute moord op hun moeder. De familiemysteries van de twee zussen brengen de archivaris dat wat hij zoekt.

Félicité heeft een theehuis en een detectivebureau waarmee ze geesten van overledenen opspoort en Egonia leeft als heks ver weg van de mensenwereld. De zussen starten een zoektocht naar de geest van hun overleden moeder om erachter te komen wat er is gebeurt met haar.

Chris Vuklisevic brengt met haar boek ‘Thee voor de Geesten’ een cadeautje aan iedereen die de schoonheid kan zien in de mysteries van het leven. Ze brengt je zowel de pijnlijke elementen als de magische twisten als een kopje thee dat is gezet met haar volledige aandacht. Of je nu iedere slok smakelijk vindt of niet… De aandacht en liefde waarmee dit boek is geschreven, is voelbaar. Dat is ten slotte het belangrijkste ingrediënt.

Een verhaal dat gefluisterd moet worden

Eén van de grootste pluspunten van dit boek is voor mij de manier waarop het is geschreven. Als lezer lijk je de archivaris uit Nice op een buitengewoon, regenachtige dag in een theehuis te ontmoeten. Hij vertelt je het gehele verhaal van de zussen en de verdwijning van het dorp.

“Want toen ik je zag binnenkomen met je veldfles die daar aan je rugzak hangt, zei ik meteen tegen mezelf: kijk, daar is iemand die van geheimen houdt. Echte geheimen”.

“Als je iets ongewoons zoekt, kan ik je dat leveren. Met authentieke fragmenten over een behekst dorp erbij.”

“En vertel het niet te vaak verder, oké?”

Het boek is persoonlijk geschreven en daarmee ook intiem. Het voelt als een verhaal dat gefluisterd moet worden. Het is klein geschreven, geen verhaal dat schreeuwt. Ondanks dat er ook pijn in dit boek naar voren komt. Bepaalde gebeurtenissen zijn absoluut geen lolletje om te lezen. Dit boek geeft je als lezer de tijd. Het geeft je de tijd om tussen de zinnen door na te denken. De subtiliteit van hoe het boek geschreven is, gaf me het gevoel dat het boek geduldig is. Ook al legde ik het boek af en toe enkele dagen weg. Er was geen haast. Ik zou toch weer terugkeren naar de bladzijden om de antwoorden te vinden die ik zocht. En het voelt alsof Vuklisevic zich hiervan bewust was tijdens het schrijven.

Mysterie, raadsels, pijn en vreugde wisselen elkaar af

Dit boek heeft van alles wat. Wanneer Félicité en Egonia elkaar na dertig jaar weer ontmoeten, blijft er een hoop ellende ongezegd. Geen van beiden wil over het verleden praten en toch willen ze allebei tegen elkaar zeggen hoe ze zich gevoeld hebben en hoe ze zich nog steeds voelen. Als lezer zie je deze gedachten tussen Félicité en Egonia. Het wordt heel raadselachtig en mysterieus gebracht, maar toch weet je al lezer precies hoe ze zich voelen.

Ik was verbaasd over de schokkende gebeurtenissen uit het leven van de zussen. Egonia is een heks en uit haar mond vliegen motten die dood en verderf brengen. Uit haar speeksel groeien vleesetende bloemen. Zij is niet met liefde grootgebracht. Ze moest haar muilkorf dragen, had geen bedje om in te slapen en kreeg regelmatig te maken met woede-uitbarstingen van hun moeder. Daar staat tegenover dat Félicité juist wel met liefde is grootgebracht. Zij zag de kwetsbare kanten van hun moeder. Ik vond het bijzonder hoe Vuklisevic me als lezer meenam naar dezelfde boerderij in een compleet ander perspectief.

Een wat een bijzonder personage is Egonia. Zo authentiek en eigenzinnig beschreven. Zo anders en gedurfd. Kwetsbaar en moedig. Prachtig hoe zij uiteindelijk haar kracht vindt in de eigenschappen die ze aan zichzelf haatte. Wanneer ze zichzelf erkent en accepteert zoals ze is, voelt ze opeens de vrijheid en innerlijke kracht die dat brengt. Zonder twijfel mijn favoriete personage uit dit ‘Thee voor de Geesten’.

De wacht op de menselijkheid van Féliticé

Wat ik jammer vond aan dit boek was dat het een tijdje duurde voordat ik kon meeleven met Félicité. Zeker in het begin was ik verbaasd over haar hardheid. Hoe ze zich onaardig gedroeg tegen Egonia, terwijl Egonia in hun jeugd vooral heeft geleden. Echter op een bepaald punt lijkt Félicité in het boek zelf te ervaren dat ze zich kwetsbaar voelt. Vanaf dat moment was het personage voor mij menselijk. In balans. Voor mij had er eerder in het boek zo’n moment mogen zijn. Ik denk dat dat mij had geholpen om meer een verbinding te voelen met Félicité.  

Alles komt bij elkaar

Aan het einde van het boek komt alles bij elkaar. Zoals in elke situatie in het leven, blijkt dat alles en iedereen in dit boek een mooie, warme, lichte zijde heeft én een schaduwzijde, oftewel alles was we willen verbergen. Vuklisevic bevestigt dat we er mogen zijn zoals we zijn. Iedereen heeft in zijn authentieke vorm een lichtje te bieden in de wereld. Je bepaalt zelf hoeveel aandacht je besteedt aan de donkere bladzijdes van je persoonlijkheid. Net als de verhalen die anderen over en tegen ons vertellen. Je hoeft deze woorden niet op je schouders bij je te dragen. Je mag kiezen waar je je aandacht op focust. Op dat wat je liefde doet voelen of op dat wat je verdrietig of kwaad maakt.

Uiteindelijk bleek dit boek voor mij een stil pareltje te zijn.

Een aanrader om te lezen dus.

Over de auteur
Placeholder_profile

Tilana Akker is een creatieveling. Ze schrijft thrillers en leest zoveel mogelijk boeken in haar vrije tijd. Woorden brengen haar kippenvel. ‘Elk boek dat je aanspreekt of bijblijft, komt jou een persoonlijk stukje wijsheid brengen’. Daar is ze van overtuigd. Met het schrijven van recensies en blogs hoopt ze deze boodschap aan anderen door te geven.

Alle artikelen van Tilana →

Chris Vuklisevic - Nederlands - Paperback

In de magische roman Thee voor de geesten van Chris Vuklisevic wordt een archivaris uit Nice – en de verteller van dit boek – naar het kleine bergdorp Bégoumas gestuurd om een verslag te schrijven van een raadselachtige meer dan dertig jaar geleden verdwenen plotseling alle inwoners. Op één na… In het spookdorp ontmoet hij een intrigerende tweeling. Félicité heeft een bijzonder theehuis, en een detectivebureau waarmee ze geesten van overleden geliefden opspoort. Egonia leeft als heks diep in de bergen.

De twee zussen hebben elkaar al jaren niet gesproken, maar de brute moord op hun moeder heeft hen weer samengebracht. Ze besluiten op zoek te gaan naar de geest van hun moeder in de hoop op antwoorden. Hun zoektocht leidt hen door de straten van Nice, naar de woestijn van Andalusië, van de Vallei der Wonderen naar de verlaten dorpen van de Provence, en diep hun familiegeschiedenis in. En het brengt de archivaris naar de sleutel van het mysterie van het dorp…

Heb je deze posts al gelezen?

April: Show in de Sterren

Inhoud:
De Limited Edition van Het Spiegelcircus, geschreven door Suzanne Martin, is verschenen met:
Hardcover
Sprayed edges
Fullcolor schutbladen
Dubbelzijdig stofomslag
Naked cover met holografisch folie
Gesigneerd door Suzanne Martin
Gebonden auteursbrief
Leeslint
In de box vond je onderstaande items:
Collectible Pin
4 Collectible TBR-cards met als thema ‘De Multitasker’ gemaakt door Bibi van Leeuwen (@bibi.illustration)
Een prachtige art-print gemaakt door Ashley Osayande (@mysticscribbles_)
Een glazen waterfles met astrologie patroon
Een spiegelcircus boekenlegger
Een stickervel
Een telefoonhouder

Inschrijven voor volgende maand? Klik hier om je in te schrijven voor de So Many Pages boekenbox!

Toegevoegd aan winkelwagen

Het product is succesvol toegevoegd aan je winkelwagen!