Aan de andere kant van de stad, in de donkere bossen, in de regen… Macon is de oudste. Eenendertig. Ex-marinier. Ik geloof niet dat ik hem ooit heb zien lachen. Army is achtentwintig. Een alleenstaande vader met de meest prachtige groene ogen. Hij weet niet wat anders te zijn dan een Jaeger-broer. Iron gaat binnenkort de gevangenis in. Dat zou je nooit verwachten als je hem ontmoet. Want hij is eigenlijk een aardige vent. Maar hij kan het niet laten om op alles te reageren. Dallas is degene die ik haat. Eenentwintig, wreed en egoïstisch. Hij neemt wat hij wil en hetgeen er daarna nog overblijft, gooit hij achteloos weg. En Trace? Hij is van mij. Of dat was hij voor zo’n twee seconden. Niemand kan hem lang temmen. Niet dat ik dat ooit heb gewild. Het was leuk, maar nu moet ik naar huis. Terug naar mijn eigen buurt. Weg van de moerassen en deze mannen. Naar het grote huis van mijn ouders. In mijn schone straat. Waar ik nooit vies of slordig ben. Ik vertrek morgenochtend vroeg. Vannacht slaap ik hier wel gewoon op de bank. Hun huis is donker en stil; iedereen slaapt. Behalve één van hen. Hij ziet me huilen en komt langs achteren naar me toe. Ik laat hem zijn armen om me heen slaan en me stevig vasthouden. Zijn adem in mijn hals, zijn vingers in mijn haar… en daar eindigt het niet. Ik denk niet dat het Trace was.