Recensie: Het Laatste Licht

Wanneer Moira, als gevolg van een wicca-ritueel bij een Welshe stenencirkel, in een dromenwereld terecht komt, verandert haar leven. Samen met haar zus Tabby en broer Dai betreden ze een dimensie die niet voor de gewone mens bedoeld is. Daar ontmoet Moira de mysterieuze Hayko, voor wie ze verliefde gevoelens krijgt. Echter, Hayko bestaat niet in de echte wereld… Om de situatie nog gecompliceerder te maken, loopt Moira steeds vaker tegen problemen aan met haar vriend Patrick.

“Schud me wakker, maar laat me dromen”.
Eén van de fascinerende tegenstrijdigheden waarmee Jen Minkman mijn aandacht heeft weten vast te houden. Het Laatste Licht is een boek dat ik bleef doorlezen om het te begrijpen, maar af en toe stopte om te voorkomen dat het verhaal eindigde. Op het moment dat een lezer in zo’n innerlijk conflict raakt bij het lezen van het boek, ben ik ervan overtuigd dat het een pakkend verhaal is.

In haar kracht staan

Ik heb genoten van het lezen van Het Laatste Licht. Allereerst vind ik de diepere lagen in het verhaal interessant. Hoe mooi is het om (jong)volwassenen de boodschap mee te geven om naar hun eigen intuïtie te luisteren? Daarnaast vind ik het krachtig dat Jen Minkman haar hoofdpersonage heeft beschreven als een jonge vrouw die steeds meer in haar kracht gaat staan. Ondanks haar ADHD, die in de huidige samenleving nogal als ‘zware stempel’ gezien kan worden. Jen Minkman laat zien dat iedereen een mooi licht heeft dat fel mag schijnen.

Hand in hand

Een tweede positief punt dat ik graag wil noemen, is het gemak waarmee ik met de schrijfster meevlieg tussen de dromenwereld, de Welshe thuisomgeving van Moira, het wicca-geloof van Tabby, en de Armeense cultuur van Hayko. Met gebruik van anderstalige woorden en veel details, verbreedt dit mijn horizon op een subtiele manier. Gedurfde en originele keuzes in de culturele diversiteit binnen het boek. Mijn verwachting is dat vele lezers niet bekend zijn met deze culturen. Ik was aangenaam verrast over de manier waarop deze culturen samenkomen in het verhaal. In het boek gaan de opmerkelijke verschillen moeiteloos hand in hand.

Wat vraagtekens

Weliswaar vind ik dat het begin van het boek wat traag op gang komt. Het eerste schuingedrukte hoofdstuk roept vraagtekens op door de specifieke tijd en datum van afspelen en de onbekendheid van het personage. In de bladzijden daarna wordt Moira voor het eerst geïntroduceerd. Actie ontbreekt in dit gedeelte, omdat er de tijd wordt genomen om de omgeving en Moira (en haar familie) te leren kennen. Mogelijk kan dit lezers in een beginnend stadium ervan weerhouden om wat bladzijden verder te lezen. Het kan een afstand scheppen tussen het boek en de lezer. Toch vind ik dat het de moeite waard is om het verhaal verder te lezen! Dat verklaart vanzelf de keuzes die Jen Minkman heeft gemaakt in de eerste hoofdstukken van haar boek.

Een einde of toch niet?

Helemaal aan het einde krijg je als lezer een actieve deelname aan het verloop van het boek. Je kunt kiezen of je het verhaal met een open einde stopt of je kunt doorlezen als je meer een persoon bent dat van gesloten, duidelijke eindes houdt. Dit zie ik als een slimme en originele zet. Persoonlijk vind ik het mooi dat uiteindelijk alles als twee randen van een cirkel in elkaar valt. Dat geeft het einde van het boek een krachtige afronding. Het geeft hiermee het gevoel van een ‘vereeuwigd verhaal’. 

Kortom, het boek Het Laatste Licht van Jen Minkman vind ik zeker een aanrader voor (jong)volwassenen die houden van verhalen die iets interessants hebben in de categorie van ‘anders dan anderen’.